Karadağ'da etnik temelde özerk bölgeler oluşturulmasını savunan ve komşu ülkelerdeki ilgili gruplarla iletişim halinde olan gruplar ve kişiler bulunuyor. Bu durum, karışık etnik ortamlarda sorunlara yol açabilir, ancak şimdilik devletin istikrarı açısından ciddi bir sonuç doğurmaz, Ulusal Güvenlik Ajansı (ANB) "Vijesti" (Haber) kanalının sorularına yanıt olarak duyurdu.
"Vijesti"nin verdiği bilgiye göre, güvenlik güçleri özellikle Sırp ve Arnavut bölgelerinin kurulmasını savunan kişi ve grupların gözlemlendiği Nikšić, Tuzi, Ulcinj, Pljevlja ve Gusinje belediyelerini izliyor.
Ajans, bu tür aktörlerin kamuoyuna açık etkinliklerden sosyal ağlarda tanıtım kampanyalarına kadar çeşitli yollarla faaliyet gösterdiğini, hepsinin amacının tepki yaratmak ve dini ve milli çizgilerdeki bölünmeleri derinleştirmek olduğunu açıklıyor.
"Ayrıca, bazı gruplar sosyal ağlarda reklam yoluyla ademi merkeziyetçilik fikrini yayıyor ve bu da toprak bütünlüğüne yönelik bir güvenlik tehdidi olarak görülebilir; özellikle de etnik temelde ayrı bölgeler ve özerk alanlar oluşturulmasını savunuyorlar. Ancak, sözlü düzeye indirgenebilecek bu tür eylemler dışında, ANB potansiyel olarak daha ciddi bir güvenlik riski olarak sınıflandırılabilecek başka bir eylem yöntemi kaydetmedi," dedi gizli servis "Vijesti"ye.
Bu grupların sosyal ağlarda reklam yaparak da merkeziyetçilik fikrini yaydıklarını anlattılar...
Liderliğini yaptığı kurumdan Ivica Janoviç, Nikšić, Tuzi, Ulcinj, Pljevlja ve Gusinje belediyelerindeki olası güvenlik risklerine ilişkin gazetenin sorularını yanıtladı.
Gizli polis, bireysel sorulara yanıt vermemekle birlikte, etnik temelde ayrı bölgeler ve özerk alanlar oluşturulmasını savunan grup ve örgütlerin, daha doğrusu bunların önde gelen temsilcilerinin, benzer ideolojik ve ulusal matris temelinde, bölge ülkelerindeki benzer grup ve derneklerle yakın temas halinde olduklarını belirtmiştir.
"Etnik milliyetçi/etnik ayrılıkçı eğilimli bireyler, çeşitli aşırılık biçimlerine ilişkin tutumlarıyla tanınan gruplar ve örgütler içinde teşhir ediliyor ve eylemleri, toplumun dini ve ulusal temellerde kutuplaşmasına ve nefretin yayılması ve özellikle karma ulusal ortamlarda şiddet içeren aşırılığın ortaya çıkması riskinin yaratılmasına katkıda bulunan tepkiler yaratmayı amaçlayan belirli tezahürler de sergiliyor. Tam da bu tür birey ve grupların faaliyetleri, önceki dönemde (daha az ölçüde ve belirli bir zamanda) belirli ulusal olarak karma ortamlarda güvenlik ortamını etkilemiş, ancak devletin güvenliği ve istikrarı üzerinde ciddi sonuçlar doğurmamıştır," diye yanıtladı Janović'in ofisi.
Aynı zamanda, belirtilen grup ve örgütlerin, daha doğrusu bunların önde gelen temsilcilerinin, benzer ideolojik ve ulusal bir matristen hareketle, bölge ülkelerindeki benzer grup ve derneklerle yakın temaslarını sürdürdükleri belirtiliyor.
Balkanlar, 1990'larda Yugoslavya'nın dağılmasından, daha sonraki dönemlerde federalleşmeyi, özerkliği veya etnik temelde çeşitli biçimlerde ayrılığı savunan girişimlere kadar, etno-ayrılıkçı projelere defalarca sahne olmuştur. Karadağ, 2006'da bağımsızlığını yeniden kazandığı sırada ve sonrasında, egemenliğini sorgulayan yoğun propaganda kampanyalarıyla karşı karşıya kalmıştır. Bugün, çok daha küçük ölçekte de olsa, sosyal medyada ve bazı siyasi-ideolojik çevrelerde benzer fikirlere rastlamak mümkündür.
ANB, Ajansın Karadağ'ın güvenlik sisteminin bir parçası olarak "sürekli olarak ve yasal yetkileri doğrultusunda, Karadağ'ın anayasal olarak kurulmuş hukuk düzeninin, bağımsızlığının, egemenliğinin, toprak bütünlüğünün ve güvenliğinin korunmasıyla ilgili tüm faaliyetleri yürüttüğünü" belirtiyor.
Gizli servis başkanlığından yapılan açıklamada, "Ayrıca, ANB, Karadağ'ın ilan edilmiş ulusal ve stratejik dış politika çıkarlarına aykırı olan tüm olay ve olguları gözden geçiriyor" denildi.
Böylece, Nikšić, Tuzi, Ulcinj, Pljevlja ve Gusinje belediyelerinde ayrılıkçı veya aşırılıkçı eğilimlere yol açabilecek potansiyel güvenlik riskleri, bu belediyelerde aşırılıkçı grupların veya ideolojilerin varlığı ve faaliyetleri hakkında değerlendirmelerin varlığı ve varsa devletin istikrarı için ciddi bir tehdit oluşturup oluşturmadıkları, yerel aşırılıkçı yapıların Karadağ dışındaki örgütler veya siyasi oluşumlarla iletişim veya işbirliği yapıp yapmadıkları, Gusinje ve diğer çok etnikli belediyelerde farklı etnik ve dini topluluklar arasında gerginlik veya olayların kaydedilip kaydedilmediği ve bunların tırmanma olasılığına ilişkin tahminlerin neler olduğu, Nikšić, Tuzi, Ulcinj, Gusinje ve Pljevlja belediyelerindeki topraklar üzerinde etkili devlet kontrolünün kaybedilmesi riskine ilişkin değerlendirmeler olup olmadığı, Ajansın ayrılıkçı eğilimlerin güçlenmesi veya "özerk bölgeler" oluşturma girişimleri durumunda önleme veya yanıt verme planları geliştirip geliştirmediği ve Bu konularda uluslararası etkenler (komşu ülkeler, yabancı örgütler) ne ölçüde mevcut veya etkindir ve devletin istikrarı için ciddi bir tehdit oluşturup oluşturmadıkları Karadağ'ın güvenliği için tehdit oluşturmaktadır.
Etnik milliyetçilik ve etnik ayrılıkçılık nedir?
Amerikalı siyaset bilimci Walker Connor, Etnomilliyetçilik: Anlayış Arayışı (1994) adlı kitabında, milletin öncelikle ortak ata inancına dayanan psikolojik bir kavram, devletin ise siyasi-hukuki bir varlık olduğunu açıklamaktadır.
Ona göre, millete duyulan duygusal bağlılık, devlete duyulan bağlılıktan çok daha derindir; çünkü millet, "geniş bir aile" olarak algılanmaktadır.
Dr. Dušan Kecmanović, milliyetçilik ile etno-milliyetçiliğin öncelikle bireye, diğer yandan da ulusa veya devlete olan ilişkileri bakımından farklılaştığını yazar.
"Milliyetçilik, hükümetin gücünü sınırlamayı ve medeni hakları, bireysel özgürlüğü ve özerkliği güvence altına almayı amaçlar. Etno-milliyetçilik ise, ulusu bireyin çıkar ve haklarının üstünde tutar," diye yazar Milliyetçilik-Etno-milliyetçilik: Halkı İçin Ölmek ve Öldürmek adlı kitabında.
Etnik ayrılıkçılık, belirli bir etnik grubun daha geniş siyasi topluluktan ayrılmasının savunulmasıdır ve genellikle kendi kaderini tayin etme, özerklik veya bağımsızlık arzusuyla motive edilir. Bu hareket, ötekileştirme, ayrımcılık veya kültürel farklılık duygularından kaynaklanabilir ve grupları yönetimleri ve kaynakları üzerinde daha fazla kontrol arayışına yönlendirebilir. Etnik ayrılıkçılık, özellikle çok etnikli toplumlarda, genellikle devletler içinde gerginliklere veya çatışmalara yol açar.
Öte yandan ayrılıkçılık, genellikle ortak etnik, ırksal, dilsel, coğrafi veya dini özelliklerle tanımlanan bir grubun, daha büyük bir yönetim organından bağımsızlık kazanmaya çalıştığı siyasi bir kavramdır. Bu amaç, öz egemenlik arayışını veya grubun kimliğini koruyan ve onu dış kültürel etkilerden koruyan ayrı toplumsal yapılar oluşturmayı içerebilir.
Bonus videosu:
